Tutunmaya calıştıkça nefeslerime ellerim itiyor beni yine kendi içime Ve sözlerimle baş başa kalıyorum Olabildiğince canımı yakmaya çalışıyorlar Yankılanıyor fısıltı misali çığlık sözlerim Tahmin edebilir misinız yok oluşun tuzlu tadını Görebilir misiniz ışıklar içindeki karanlığı ve yaşıyabilir misiniz yaşamın içindeki ölümü Kafamdaki hayaller yavaş yavaş dikiyorlar gözyaşlarımdan kefenimi Sarıyorlar her yerimi Ve ben çürüyorum kuruyan dallardaki düş kırıntılarında Karanlık yaşamın sadist ruhuna ithafen; Ben Artık AŞKA INANMIYORUM!!! Kalbım yokki benım soyledıklerınızı anlamıyo..!